توانستند خود را به امام برسانند و على رغم مخالفت حر ، در كنار امام قرار گيرند . « 1 » در مدتى كه امام همراه حرّ بود ، زهير بن قين از امام خواست تا به آنها حمله كنند . چرا كه نفرات آنها در آن موقع كم بود . ولى امام نپذيرفت و فرمود : « إنى اكره أن أبدئهم بالقتال » . « 2 » يعنى من كراهت دارم كه شروع كنندهء جنگ با آنها باشم . رسيدن به كربلا مصادف با دومين روز ماه محرم بود ( چهارشنبه يا پنجشنبه ) . دينورى ، چهارشنبه اول محرم را روز رسيدن به كربلا ذكر كرده است . « 3 » مسعودى نوشته است : هنگامى كه امام به سرزمين كربلا رسيد ، پانصد نفر سواره و صد نفر پياده همراه او بودند . « 4 » اين افراد در مدت هشت روز و بخصوص شب عاشورا كه فرداى آن روز جنگ حتمى بوده ، از كنار امام دور شدند . هر چند احتمال مىرود كه در آن شب ، شمار آنها كمتر از رقمى بوده باشد كه مسعودى ذكر كرده ، امّا بىشبهه تعدادى نيز در اين فاصله امام را تنها گذاشتند . فرداى روز ورود امام به كربلا ، سپاهيان ابن زياد بتدريج در اين سرزمين اجتماع كردند . ابن زياد اصرار داشت تا تمامى مردم كوفه در اين جريان حضور داشته باشند . لذا همهء قبايل گروه گروه عازم شدند . چنين سياستى براى آن بود كه در آينده از متهم شدن بعضى از قبايل جلوگيرى كرده و دست همه را به خون حسين عليه السّلام آغشته سازد . اين مىتوانست مانعى در شركت كوفيان در حمايت از قيامهايى به نفع علويان باشد . بر طبق روايت ابن اعثم ، حدود بيست و دو هزار نفر فرستاده شدند . « 5 » هر چند از روايتهاى بلاذرى ، « 6 » دينورى « 7 » و نيز ابن سعد چنين بر مىآيد كه گروهى در نيمه راه گريخته‌اند . ابن زياد اعلام كرده بود : « أيّما رجل وجدناه بعد يومنا هذا متخلفا عن العسكر برئت منه الذمّة » . « 8 » يعنى هر كس بعد از امروز از آمدن در لشكر تخلف كند ، من ذمّهء خود را

--> ( 1 ) . انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 172 ( 2 ) . اخبار الطوال ، ص 252 ( 3 ) . همان ، ص 253 ( 4 ) . مروج الذهب ، ج 2 ، ص 61 ( 5 ) . حر با هزار نفر ، حصين بن نمير 4 هزار نفر ، شبث بن ربعى يك هزار نفر ، شمر بن ذى الجوشن 4 هزار نفر . . . ؛ الفتوح ، ج 5 ، ص 159 ( 6 ) . انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 179 ( 7 ) . اخبار الطوال ، ص 254 ( 8 ) . انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 178